Speedtwins
 
De eerste en de beste punkband uit Arnhem. De Engelse zanger belandde in 1975
in Nederland en zong eerst in een Dylan-achtige folkband. Gitarist Leen Barbier
heeft in Hank the Knife and the Jets gespeeld. Nico Groen heeft in bluesbands
gezeten en was zelfs enige tijd sessiemuzikant voor Johnny Hoes (sic !).
De bassiste Jacki heeft geen enkele muzikale ervaring als The Speedtwins in
1977 starten. Platenlabel Universe (sub-divisie van Ariola) biedt ze een platen-
contract aan (op dit label verscheen ook de Panic-LP 13).
 
In 1978 verschijnt de door hardrock-dj geproduceerde eerste en enige LP van
Speedtwins getiteld It's More Fun to Compete. De LP heeft transparant vinyl.
Later wordt door Philips de LP opnieuw uitgebracht in een andere, betere mix.
Daarnaast verschijnt op Philips een single met een cover van My Generation van

The Who. Fontana brengt in 1978 de nederpunk-classic The Football Song uit,

een protest tegen deelname van het Nederlands elftal aan het WK in Argentinië
met de prachtige zinnen: "They are all for freedom and human rights, but when
football time comes they got balls in their eyes". Drummer Nico Groen verlaat de
band eind 1978 en gaat bij bluesband Flavium spelen. Barbier komen we later
tegen in de bands Turbo en Diesel. Jody Daniel overlijdt na een motorongeluk
in 1989. De laatste single van Speedtwins verschijnt in 1979 op CNR en is
getiteld Blackmail/Bomb in the Jukebox.

historie

1977

Net als de andere vroege Nederlandse punkbands bestaan de Speedtwins uit muzikanten die hebben besloten punk te gaan maken, en niet uit punks die muziek gaan maken, zoals dat het geval was tijdens de tweede punkgolf van 1979 tot 1982. De Engelse zanger Jody Daniel belandt na omzwervingen door Europa in Nederland, en verdient voordat hij in 1977 met Speedtwins begint zijn brood als folkzanger. Gitarist Leen Barbier speelt voorheen als bassist in Trademark, de band Splinterfunk en als vervanger bij Hank The Knife. Nico Groen drumt eerder in de bluesrockband Railway en samen met Barbier speelt hij in Splinterfunk. Als sessiemuzikant heeft hij onder meer voor Johnny Hoes gewerkt. Alleen bassiste Jacki is onervaren. Een ontmoeting in een Arnhemse kroeg tussen haar en Vera Groen, zus van Nico en partner van Jody Daniel, leidt tot de oprichting van de band. Eind 1977 beginnen de Speedtwins met optreden. Al snel krijgen de Speedtwins een platencontract aangeboden van Universe.

1978 - 1979

Begin 1978 verschijnt de door hardrock-dj Alfred Lagarde geproduceerde lp It's More Fun To Compete op rood vinyl. De plaat klinkt veel te vet voor een punkband. Later dat jaar wordt de plaat in een andere mix uitgebracht door Philips. Ook brengt Philips een single uit met een versie van The Who's My Generation. Later in 1978 verschijnt de Football Song op single. In 1979 brengt de band nog een laatste single uit. In 1978 al maakt drummer Nico Groen de stap naar de bluesformatie Flavium. Barbier duikt later op als zanger van Turbo en in 1983 speelt hij kortstondig bij Diesel. In de loop van de jaren tachtig is zijn naam verbonden aan de bands Rotor en No Exqze. Van zanger Jody Daniel wordt muzikaal niets meer vernomen. In de loop van de jaren tachtig overlijdt hij.

 

 

Turbo

Turbo vermengt stevige rock met melodieuze rockmuziek. De band bestaat zeer kort, maar brengt in die tijd wel twee albums uit. Beiden zijn geproduceerd door Alfred Lagarde die de muziekstijl van de band omschrijft als Betonrock. Een van de optredens van Turbo is tijdens een festival in Kortrijk waar ook Judas Priest en Iron Maiden spelen. Gitarist Jos Jaspers en drummer Eugene Arts zijn beiden afkomstig uit Long Tall Ernie & The Shakers. In 2002 komt de band weer bij elkaar en wordt een livealbum uitgebracht.

periode

1979 - 1980

bezetting

Dick Kemper basgitaar
Eugene Arts drums
Jos Jaspers gitaar
Leen Barbier gitaar, zang

overige muzikanten

Charles Schutters basgitaar
Geerty Scheijgrond gitaar
Giny de Bruin zang
Rod Antoon basgitaar

 

Produced by Turbo  

CBS 1979, 83625; Made in Holland

 

Diesel

1983

Het album Unleaded valt tegen door zwak songmateriaal en de slechte produktie. De band trekt haar conclusies en opnieuw wordt de samenstelling van de groep gewijzigd. Ex-Turbo zanger Leen Barbier en ex-De Munck bassist André Versluijs worden aangetrokken. Zij staan garant voor goede gitaararrangementen en mooie meerstemmige zang. Helaas weet de band in deze bezetting geen materiaal uitgebracht te krijgen. Uiteindelijk keert Barbier terug naar zijn groep Rotor.

 

1984

In deze periode spuwt gitarist/zanger Jan Loomans vuur als speciale attractie tijdens de bassolo van Versluijs in het nummer Sausalito Summernight. Tijdens het optreden in de Vrije Vloer te Utrecht steekt hij zichzelf daarbij per ongeluk in de brand. Henk Hager is slechts 1 jaar zanger/gitarist van Diesel. Hij doet ondermeer mee met de sessies voor Stormy Waters, maar wordt vlak voor het uiteenvallen van de band na een meningsverschil ontslagen door manager Dido Smit en voor de laatste optredens vervangen door oud-lid Leen Barbier.

 

 

No Exqze 1989-1994


Leen Barbier (zang/gitaar) * Geert Scheigrond (gitaar) * Dick Kemper (basgitaar) * Nico Groen (Drums)

No Exqze is voortgekomen uit the Spare time band die is opgericht in 1986. De naam Spare time band zegt eigenlijk ook alles over het doel van de formatie; relaxt muziek maken in de vrije tijd. Mick Froeling, destijds manager van Normaal, krijgt de band in de gaten en de naam van de band wordt veranderd in No Exqze. De bandleden nemen het besluit om een jaar lang aan eigen nummers te gaan werken en deze op te nemen in de studio. Samen met producent Tony Platt wordt de LP No Exqze opgenomen en de single It's love krijgt een hitparade notering. De band treedt op in het televisie programma Countdown Café en de tot dan toe succesvolle carrière krijgt steeds meer gestalte. No Exqze gaat op tournee met Status Quo door Spanje en Frankrijk. De tour moet worden afgebroken omdat één van de leden van Status Quo instort en niet meer in staat is om de tour af te maken. Hierna gaat het bergafwaarts met de band en No Exqze besluit om te stoppen.

No Exqze (Mercury 1988)